CONCERTREIS BIELEFELD 2003

Dinsdagmiddag 28 oktober 2003 was het zover. Omstreeks vijf uur in de namiddag vertrok een groep van 20 leden van “l’Espérance”, aangevuld met een drietal echtgenoten en één vriendin, richting Bielefeld in Duitsland.
Het Krimpense gezelschap van 24 personen verzamelde zich omstreeks half vijf ‘s middags bij de Tuyter (zeg maar ‘’Open Haard’’ ) en wachtte vol verwachting op de ‘’Trianon Music Group’’ uit Engeland. Na aankomst van de twee Engelse bussen volgde een hartelijke begroeting en werd het gezelschap van “l’Espérance” verspreid over de twee bussen en was het tijd om te vertrekken!
Na enig overleg werd besloten om over Gorichem, richting Zevenaar te rijden. Een omweg, maar niemand van dit internationale gezelschap tekende inhoudelijke bezwaren aan.
De eerste stop van ongeveer een half uur was in het AC restaurant in Holten. Na deze sanitaire stop en voorzien van enig voedsel vertrok het gezelschap weer fris en monter en in een ontspannen sfeer richting Duitsland.
De kaart gaf nog 150 kilometer aan, maar door een omleiding werd dat iets meer. Met vijf kwartier vertraging kwamen we om 22.45 uur aan in het Novotel hotel in Bielefeld, gelegen aan de rand van de stad, in een bosrijke omgeving, boven op de Johannisberg.
De ontvangst in het hotel verliep vlot en na een heerlijk koud buffet, aangevuld met wat vocht voor de dorstige in ons gezelschap, werd het bedtijd.

Woensdagmorgen stond direct na het overheerlijk ontbijt een repetitie in het hotel gepland.
Een koor van 70 man is niet niets en dat de heer Christopher Green een bas hoorde zingen tijdens de altpartij was voor mij op zijn minst verbazingwekkend. Toch een bijzonder leuke ervaring.
Rond de klok van twaalf uur vertrokken we naar de stad Bielefeld voor de lunch. Het gezelschap verspreidde zich in een aantal groepen voor een korte wandeling, op zoek naar het zo gewenste idyllisch restaurantje..

Na enig vraagwerk vonden wij in een “Weinstube” een onderkomen, waar wij van een heerlijk maal genoten, compleet met een overheerlijk stukje vlees
Om 14.00 uur was een ontvangst in het stadhuis van Bielefeld georganiseerd. Een warm onthaal en een speech door Herr Ober Bürgermeister van Bielefeld persoonlijk, een speech van de heer Alan Wilcox en een van Lenie van der Wal-Loeve. Cadeaus werden overhandigd (namens de gemeente Krimpen a/d IJssel een boek van de Krimpense schilder Arie Boers), over en weer bedankjes, waarna nog een ontspannen samenzijn volgde, compleet met een drankje.
Direct na dit intermezzo vertrokken we omstreeks 15.00 uur naar Blomberg. Een klein uurtje rijden. Dat gaf de kaart aan, maar ook hier een omleiding, dus langer. Via Detmold, het plaatsje waar we later in de week terug zouden komen, reden we door de streek waar Prins Bernhard is geboren en opgegroeid, en kwamen we omstreeks 16.30 uur in Blomberg aan.
Hier verzamelde het gezelschap zich voor een kerk waar wij niet moesten zijn. Dit was niet de Luthersche Kirche, maar wel een monumentale oude kerk welke vermoedelijk dateert uit het jaar 1231. Nu is de kerk eigendom van de stad Blomberg. Zie foto rechts.
Tijd voor een korte repetitie, dan een maaltijd bestaande uit linzensoep en belegde broodjes, omkleden en gereedmaken voor het eerste concert in de eerder genoemde kerk. Voor mij als het jongste lid van ”l’Espérance”, d.w.z. niet in leeftijd, maar wel in lidmaatschap is dit een belevenis geworden waar ik wel eens van droomde. Het was prachtig.
Het geluk was aan mijn zijde. Tijdens het concert stond een Engelse bas achter mij, zeg maar een blazer, die mij alle zo broodnodige steun bij het zingen gaf. Fantastisch. Na het concert natuurlijk terug naar Bielefeld, nu via een kortere weg. Het hotel op die zo mooie Johannisberg was reeds in ruste, een kleine teleurstelling en dan rest maar één ding… naar bed!
Donderdagmorgen volgde het zelfde ritueel, dat wil zeggen, voor wat betreft het ontbijt. Na weer een overheerlijke, wel voorziene tafel met die heerlijke eitjes werd het gezelschap in drie groepen verdeeld.
Een groep vertrok naar Berlijn, een groep naar Hannover en de derde groep naar Hameln. Vertrek om 09.00 uur. De groep naar Berlijn was in de vroege morgenuren al vertrokken.
Ondergetekende en met hem een bus vol, hadden voor Hameln gekozen. Een rit van ruim één uur door een prachtig landschap. Jammer van de mist. Het riviertje de Weser kabbelde rustig, ons gezelschap was rustig, het verkeer was rustig, kortom het beloofde een rustige dag te worden bij de Rattenvanger van Hameln.
Hameln is bij de meesten alleen bekend om zijn rattenvangersprookje, maar het stadje heeft veel meer te bieden. Maar voor wie het niet meer weet: het sprookje gaat aldus…

De Rattenvanger van Hameln
Honderden jaren geleden heerste er in het Duitse stadje Hameln een heuse rattenplaag. Het was zelfs zo erg dat de burgers het allemaal meer dan zat waren, en bij de burgermeester van Hameln kwamen klagen. Ook hij wist geen raad en hield er slapeloze nachten aan over. Maar op een dag kwam er een vriendelijk uitziende man in harlekijnpak en met een mooie fluit de stad binnen. Hij speelde op het instrument een mooi deuntje. In de herberg waar deze begaafde muzikant zijn intrek nam voor de nacht, kreeg hij te horen over de rattenplaag. En wat was nu het geval? Hij wist de oplossing om alle ratten uit Hameln te krijgen! Na een gesprek met de burgermeester, waarin hem wel honderd goudstukken werden beloofd als het de ‘m zou lukken de ratten te verjagen, liep hij meteen naar buiten en begon te spelen op zijn magische fluit.
Vanuit alle hoeken van de stad kwamen de ratten op de Rattenvanger af en volgden hem op zijn tocht door stad. Hij liep net zo lang rond totdat alle ratten uit de huizen waren en hem volgden. Hij liep al fluitend met de ratten naar een grote berg waar hij de rattenstoet in een grote grot leidde, en deze afsloot met een zware steen. Toen hij terug ging naar de burgemeester om zijn honderd goudstukken te halen brak de burgervader echter zijn belofte en gaf hem er maar vijftig. De Rattenvanger werd vreselijk boos, en dreigde de burgermeester dat er een ramp zou gebeuren als hij de goudstukken niet zou krijgen, en liep kwaad de stad uit. De volgende dag stond de Rattenvanger weer aan de stadspoort en speelde wederom zijn aanstekelijke deuntje. Maar nu waren het niet de ratten die op zijn fluitspel afkwamen, maar alle kinderen van Hameln… Hen trof hetzelfde lot als de ratten: ze verdwenen in de duistere grot in de bergen. Niemand hoorde ooit nog iets van kinderen, noch van de Rattenvanger…

Het Rattenvangershuis uit 1603 is met zijn schitterend versierde gevel kenmerkend voor de gebouwen uit de Weserrenaissance. Het centrum van Hameln staat vol met prachtige huizen uit deze tijd. In de 16e en 17e eeuw werden ze gebouwd met het geld uit een bloeiende graanhandel. Alle scheepsladingen moesten wegens een rotsdrempel in de Weser tot 1732 in Hameln overgeladen worden. In Hameln, ja daar we hebben gewandeld, koffie gedronken, naar het klokkenspel geluisterd en naar een voorstelling van de Rattenvanger gekeken. Het was de moeite waard.
Om 14.30 uur vertrokken we richting Schwalenberg. Een schitterend dorpje, met schitterende gevels en gelegen in een even schitterend dal. Begin vorige eeuw werd Schwalenberg door de kunstenaars ontdekt en is sindsdien een schildersstadje gebleven. De aantrekkingskracht van Schwalenberg ligt in de vele mooie vakwerkhuizen en de huizen van de stadsboeren. Het schitterende straatbeeld van ‘Villa Huxori’ dateert grotendeels uit de 16e en 17e eeuw.

Voor de Berlijngangers begon de dag al vroeg. Met de zéér luxe trein van 07.40 uur vertrokken zij richting het oosten. Onderweg werden zij wel wakker gehouden door Wim Madderom met zijn betoog over Luther. Zo voerde hij hen van “De Vaste Burcht” naar de “Brandenburger Tor”, waar zij koffie dronken.
Na onderling overleg werd de groep gesplitst. De éne groep maakte een bustocht, waarbij je alle bezienswaardigheden in vogelvlucht ziet. De andere groep bezocht d.m.v. de ondergrondse U en S banen het “Jüdisches Museum” en de Berlijnse Muur. Bijzonder indrukwekkend en een ieder was er vol van. Een halve dag is te kort om alles te bekijken en dus zal Berlijn zeker nog een keer bezocht worden. Met de trein van 17.40 uur vertrokken zij weer richting Bielefeld, onderweg uitrustend voor de “social evening”die hen nog wachtte.
Om 18.00 uur waren we terug in het hotel in Bielefeld, om ons gereed te maken voor het diner met aansluitend een gezellige avond.
Het eten was in overvloed aanwezig, het smaakte voortreffelijk, ja zelfs zo voortreffelijk dat voor Wil Pijpers en enkele anderen (als laatste van een lange rij) naarstig extra voedsel moest worden aangemaakt…
Rond 22.30 uur was het tijd voor het opvoeren van verschillende stukjes, allemaal met raakvlakken met de muziek o.a. “The laughing Policeman”(de lachende agent) en “The Alto’s Lament (de jammerklacht van een alt). “l’Espérance” heeft zich hier niet onbetuigd gelaten. Er werden twee stukjes opgevoerd. De eerste sketch werd door Wim Madderom ter plekke, vlak voor de uitvoering in het leven geroepen. Snel kopieën van bladmuziek gemaakt, rondgedeeld, waarna Wim hoogst persoonlijk een one manshow opvoerde met als motief het Hollandse liedje:
‘’Holland ze zeggen’’. Deze one manshow was rijkelijk gevuld met gebarentaal en dat alles in het Engels. Als dank hiervoor kreeg hij een daverend applaus.
Het tweede stukje werd opgevoerd onder leiding van Leo op zijn mondharmonica en Wim op de piano. Een potpourri van puur Hollandse liedjes, aangevuld met een enkel danspasje en uitgevoerd met onvervalste nostalgische rode zakdoeken. Geweldig.
Vrijdagmorgen wederom een heerlijk ontbijt en om 09.00 uur met de bus naar Bad Salzuflen.
Een klein plaatsje met legio kuuroorden, een oud centrum met leuke winkeltjes en fraaie gevels.
Het programma gaf drie mogelijkheden aan. Of met een gids, of zonder gids het stadje in of een bezoek aan een van de vele kuuroorden. Ook hier natuurlijk koffie drinken. Na een kleine wandeling vond ons groepje een petit restaurantje, gelegen naast een petit museumpje waar uitleg werd gegeven door middel van foto’s en tekst, over het reinigen van het zo wereldberoemd kuurwater, dat uit verschillende lagen zoals grondlagen, zoutlagen en nog veel meer bodemlagen wordt gewonnen. De foto’s lieten een diepte zien van minimaal 150 meter.
Allemaal voor de zo broodnodige gezondheid. Vraag het aan Leo Janse en Jan van Elst. Zij ondervonden deze geneeskundige uitwerking.
Het was tijd terug naar de bus te gaan voor vertrek naar Detmold dat nog een intacte historische oude binnenstad met meer dan 500 historische gebouwen uit verschillende tijdperken heeft. De tijd was te kort om de aanbevolen interessante stadswandeling te maken, dan hadden wij begrepen, waarom de rond 1260 opgerichte stad nog steeds “de wonderschone” wordt genoemd. Detmold biedt een schat aan bezienswaardigheden. Ook een shopping-tour heeft nog sfeer en biedt een reusachtig assortiment. Daarom zegt men hier “kopen en kletsen in die wonderschone”. Veelzijdig is ook het kunst- en cultuurspectrum. Musea, schouwburg, kleinkunst en de Hogeschool voor Muziek staan daarvoor garant. Het “Detmolder Zomertheater” van mei tot oktober, “Detmold speciaal” van de herfst tot het voorjaar, het Paleistuinfeest, de kunstmarkt en de vele stadsfeesten in elk seizoen zijn activiteiten waaraan alle gasten en de inwoners van Detmold graag meedoen. Een aantal van ons hebben de Hogeschool voor Muziek bezocht, gehuisvest in de fraaie voormalige keizerlijke gebouwen met de even fraaie tuinen.
Een onvervalste Professor gaf ons een rondleiding, we hebben daar onvervalste Steinways gezien, door de tuinen van gebouw naar gebouw gewandeld en heel even de sfeer van de concertzaal mogen proeven, waar op dat moment een jongedame les kreeg in het bespelen van het orgel.
Rond 15.30 uur verzamelde het complete gezelschap zich bij de bussen. Tijd om te vertrekken naar de Lutheran Kirche in Hiddesen. Na een korte rit door een regenachtig landschap, wederom aangevuld met de overvloedige uitleg van Harry, die dit alles in het Engels ten gehore bracht en voor de niet aanwezige Duitsers ook in het Duits vertaalde, kwamen we op tijd aan. Hier verzamelde het gezelschap zich in een bijgebouw van de kerk met ook hier een warm onthaal met koffie en gebak. Vervolgens een korte repetitie, waar Lenie van der Wal een kleine ingreep toepaste en mij een betere plaats met meer zangsteun toewees. Daarna soep met worst, broodjes en heerlijke taart, omkleden en gereed maken voor het tweede concert. Als een onervaren zanglid proefde ik toch een kleine verbetering t.a.v. het eerste concert. Vooral ‘’Wie lieblich sind deine Wohnungen’’ klonk indrukwekkend.
Na het concert natuurlijk terug naar Bielefeld, nu via een kortere weg. Het hotel, op die zo mooie Johannisberg was na aankomst van het complete gezelschap in rep en roer. Afrekenen en wel nu, want het programma gaf voor de volgende morgen vroeg vertrekken aan. Er werden nog wat toespraakjes gehouden en cadeautjes overhandigd aan de mensen die betrokken waren bij het organiseren van deze reis. De bar was nog open en dan rest er maar één ding. Een afscheidsdrankje, of zoals de Engelse zeggen: ’one for the road’.
Zaterdagmorgen om 06.00 uur fris en gezond wakker geworden, de koffer gepakt en na een heerlijk afscheidsontbijt om 07.45 uur de bus in voor vertrek naar huis. Tot de Nederlandse grens verliep de terugreis voorspoedig, direct na het passeren van de Nederlandse grens teleurstellend. Een file, zo gaf de radio aan van maar liefst zeven kilometer. Later, na telefonisch contact met Aart van der Wal, die de juiste gegevens van teletekst inwon, bleek de zeven maar liefst 20 kilometer te zijn. Paniek, nee niet bij onze Engelse vrienden. Wel achter in de bus bij een deel van het Hollandse gezelschap. Lees wat hier plaatsvond: ‘’We komen nooit op tijd voor de lunch in de ‘’Open Haard’’ aan’’. ‘’De Engelse halen de boot niet op tijd’’. ‘’We moeten de lunch annuleren’’. ‘’We moeten de boot annuleren’’. ‘’We moeten alternatieven bedenken’’. ‘’We moeten misschien wel een hotel voor ze regelen’’. Enz. enz. En onze Engelse vrienden? De kalmte zelf. Geen vuiltje aan de lucht. No problem at all.
Toch was actie geboden. De ‘’Open Haard’’ werd gebeld, de gezamenlijke lunch geannuleerd en hiervan lunchpakketjes laten maken voor onze Engelse vrienden. Beter een halve maatregel dan geen maatregel. Uiteindelijk, met behulp van een korte sluiproute kwamen we klokslag 14.00 uur in Krimpen aan. Dat was het tijdstip dat de Engelsen moesten vertrekken. Voor de hoge nood een snelle sanitaire stop, lunchpakketjes laden, over en weer handjes schudden, hier en daar kusjes en weg was de Trianon Music Group.
Het Hollandse gezelschap nuttigde hierna wel de aangeboden lunch. Een gezellige afsluiting, compleet met een aandenken voor Wim Madderom en een bloemstukje voor ondergetekende.

Geef een reactie